En güzeli benim, var mı itirazı olan?

bekir coşkun'dan

Sun, 20 Jul 2008 21:25:28 GMT

Askerler...
>
> DOKTORUNA 'doktor', mühendisine 'mühendis', polise 'memur bey', müdüre 'sayın müdür', öğretmene 'hoca' der halkımız.
> Ama asker gördü mü...
> Tüm rütbelilere 'komutanım' derler Anadolu’da.
> Çünkü Türkler askerlerini severler.
> Ama yobaz sevmez...
> İslam ülkeleri arasında, Batı uygarlığına yakın tek devlet asker eliyle kurulduğu için... Ve yobazın karanlık-ilkel dünyası o devrim yasaları ile engellendiği için...
> Şimdi dahi; devrim yasalarını silip yerine getirmek istedikleri 'dinci devlet'e en büyük engeldir askerler.
> Bu yüzden hedeflerinde askerler var.
> Kravatlı mollalar, askerleri ürkütüp sindirebilirlerse, kendi özlemlerindeki rejimlerini kurabilecekler.
> Yoksa, yok...
> Ve bunu yapıyorlar şimdi...
> Üç yöntemleri var:
> Birincisi; iktidara yalakalık yapıp bir avanta peşinde olan ikiyüzlü 'aydın'ları... Ya da dinciden demokrasi bekleyecek kadar aptal olan 'demokrat'ları bulup bulup Allah’ın günü askerlere saldırtmak...
> İkincisi; suça karışmış kimi eski-yeni, rütbeli-rütbesiz askerleri cımbızla seçip tüm askerleri karalamak...
> Üçüncüsü; cumhuriyetin başına gelenleri görüp sessiz kalmayan yürekli askerlerden emekli olanları yargının karşısına çıkartarak tüm askerleri korkutmak...
> İşte:
> Bizler askerlerin darbe yapmasını ya da kendi yapılarında olmayan demokrasiyi ikide birde 'rayına oturtmaya' kalkmasını istemeyiz.
> Ama, Türk ordusu, her zaman varlığımızın ve bağımsızlığımızın güvencesidir.
> O bizim ordumuz...
> Bu linçler, bu hakaretler, bu saldırılar haksızlık.
> Günah...
> Türkiye geceleri derin uykudayken, uzaktaki dağlarda ulusuna o huzurlu uykuyu vermek için ölenlere haksızlık...
> Ve siz o ordunun, ömrü boyunca terörle savaşmış generalini 'terörist' diye, bir hırsızmış gibi içeri attınız...
> Öyle mi?..
>
> Bekir Coşkun

gazeteport

Sun, 20 Jul 2008 21:24:32 GMT

Hani Recep Bey;

'Onların gözleri var ama görmezler, dilleri var söylemezler' diyor ya Hani 'Okullara ücretsiz kitap dağıttık, bunları neden söylemiyorsunuz? ' diyor ya, Hani ekonomide dağları devirdik, Enflasyonu yedik yuttuk, İhracaatta çığır açtık, Milli geliri hoplattık zıplattık..ya!

Kendimle baş başa kalığımda utandım. 'Ah Recebim' dedim Bizler ne kadar Hayvanız ‘ dedim.

Gözümüz var görmüyoruz,

Dilimiz var söylemiyoruz dedim.

Daldım internete o utançla

Öyle ya, yaptıklarını söylemek lazımdı.

Nereden bulacaksın doğruları ?

OECD olur mu? Olur ! Ne de olsa kendisi veriyor oraya bilgileri, doğrudur elbet.

Görelim bakalım bizim de üyesi olduğumuz,

30 üyeli OECD (Ekonomik işbirliği ve kalkınma örgütü) ne söylemiş:

Bizim okullarımız neyle ısınıyor?

Fuel-Oil ve kömür.

Fiyatı ne bunların?

Rekor bizde!

En pahalı yakıt Türkiye'de 30 ülke arasında! 1000 litresi 1.488,40 $ Daha yükseği yok!

ABD 644,76

Hindistan 210,23

Polonya 791,72

İspanya 725,63

Belçika 664,63

Türkiye 1.488,40

Bu okullar nasıl aydınlatılıyor? Elektrik mi? Evet!

Nedir elektriğin birim fiyatı OECD ülkelerinde?

Güney Afrika 5,9 sent

Avustralya 9,8 sent

Kanada 6,7 sent

Taiwan 7,8 sent

Hindistan 4,2 sent

ABD 10 sent

Türkiye 13,9 sent

Kitap dağıtmış 'bedava' sayın başbakan..

Ne para verdin onu söyle dolandırma lafı Sen söylemezsen, OECD söylüyor:

OECD ülkeleri arasında GSYİH (Gayrı safi yurtiçi hasıla)'dan eğitime harcanan para (30 ülke arasında) ortalama % 6,2.

İsrail % 8,4

İzlanda % 8

Kore % 7,3

Şili % 6,4

Meksika % 6,4

Türkiye % 4,1

Hani para harcıyordun Recebim?

Ha bu arada meraklısına; OECD ülkeleri arasında cahillik rekoru da bizde. 25-64 yaş arası her 100 kişiden 63'ü, ilkokul ve daha düşük eğitime sahip.

Meksika da bile 50 bu oran Tahmin edilebileceği gibi bir çok ülkede %1 ile % 10 arasında. En merak ettiğim konuyu da sona bıraktım.

Acaba öğretmen maaşları ne alemdeydi?

15 yıl deneyimli bir öğretmen yıllık ne kazanıyordu?

Lük se mburg 85.000 $

Kore 46.000 $

İspanya 41.000 $

Portekiz 35.000 $

Yunanistan 35.000 $

Meksika 21.000 $

Türkiye'yi merak ediyorsunuz değil mi?

OECD'nin her tablosunda yer alan Türkiye bu tabloda yok!

Utandıklarından vermediler herhalde değerleri.

Ama ben söyleyeyim: 10.000 $'ın altında!

Eğer hak aramak için meydanlara dökülen eğitim emekçilerine atılan her tekme 5 $, vurulan her cop 10 $ ise, durum değişir tabii. Bu durumda bu rakam yüz bin doların üzerine çıkar. Konya'da belediye, okullara 'kontörlü su' veriyormuş Recebim, haberin var mı? Kontör bitti mi su da yok! A'raf sûresinde bu da yazıyor mu?

Su cenneti bu memlekette, camilere bedava verdiğin suyu, okullara kontörle veren ülkenin başbakanısın sen.

Hangi kitap? Bunları da söyleyebiliyor musun? Gözün var görebiliyor musun? Kulağın var duyabiliyor musun vatandaşın sesini? Ve dilin var, söyleyebiliyor musun bunları da?

Söyleyemiyorsan, a’raf sûresini oku!

asıl gerçeğe gelelim...

Thu, 22 May 2008 22:48:00 GMT

Sevgili dostlar,

Bana gelen bir maili sizlere iletiyorum. Düşünüyorum da haklı olduğu bir çok konu var bence de. Zira biliyorum ki Yılmaz Erdoğan Deniz Harp Okulu dahil silahlı kuvvetlerden aldığı tiyatro gösterisi tekliflerinin hiç birine bugüne kadar iştirak etmedi. Tüm filmlerinde de mutlaka bir asker düşmanlığı var adamda.

Yılmaz Erdoğan aslında komik değil

Yılmaz Erdoğan'a gazeteci İsmail Uğur Ertuğ'un verdiği cevabı mümkün olduğunca forward edelim. Bu demokrat geçinen lümpen-soysuz-şerefsiz herifin sesi kısılsın artık. Vatanını, milletini gerçekten seven, kökeni ne olursa olsun bu topraklarda yaşamaktan mutlu olan ve bundan gurur duyan Atatürk ilkelerine bağlı her Türk Vatandaşının, bu adamın ve ailesinin (Gülben dahil) kitap, sinema, gösteri, konser, tiyatro vb. sanat adı altında yaptıkları adı ne olursa olsun her türlü etkinliği boykot etmesi gerekir. Bu aileye giden her bir kuruş, mehmetçiğe kurşun olarak geri dönmektedir. Bunu sakın unutmayın...

Yılmaz Erdoğan duvara tosladı!..

Okuyun ve 10 değil 1000 kişiye yollayın bu bir vatan borcu. Sizlerden ricam, saçma sapan mailleri 10 kişiye yollamak yerine bu maili herkese iletin. Her filminde, her şiirinde TSK'ya dokundurmadan rahat etmeyen Yılmaz Erdoğan bu kez duvara tosladı. Mektup ' adı altında yazdığı uzun yazıda, resmen çocuk katili bölücü teröristlerle Mehmetçiği bir kefeye koydu. Hürriyet tam sayfa ve CNN Kürt her saat başı bu bölücü yazıyı tekrar tekrar verdiler. Erdoğan yazısında Güneydoğu'da kimsenin kimseye ateş etmemesi gerektiğini belirterek şöyle devam ediyor:
'Kimse ateş etmesin, kimseye. Hiçbir gerekçeyle. Hatta kendini savunmak için bile... Çünkü savunmaya başlayana kadar masumsun ve masum güzel bir kelime, masum kal...'

Yani, hain terörist çoluk çocuk öldürecek, köy basacak; vatan evladı Mehmetçik, ne dürüst vatandaşı ne de kendisini savunacak. Pes doğrusu!..

Devam ediyor.
'Yazgı birini kışlaya birini dağlara götürmüş. 'Mırın' denir Kürtçe'de 'Ölüm'dür Türkçe'de.`

Vah vah vah!.. Neredeyse kardeş katili teröristler için ağlamamızı istiyor!.. Erdoğan pislik terörist ile vatan borcu için gönüllü olarak askere giden ana kuzusu askerimizin aynı kaderi paylaştığını hangi cesaretle söyleyebiliyor?

Bakın Erdoğan, kendi aşiretindeki köleliği daha kaldıramadan, yazısında neler yumurtluyor: 'Ve Türkçe, güzel kelimeleriyle her şeyi iyileştirebilir. Kürtçe'yi bu cendereden çıkarabilir. Alır bu Mezopotamyalı kardeşini, önce yaralarını iyileştirir. Onu özgürleştirir.. '

Devletine isyan et. Dağlara çık, 30 yıl önüne geleni öldürürken 'gerilla' de. Hesabı sorulup çocuk katillerinin dağlara leşleri bir bir serilince utanmadan
'Yazgı, kader mahkumu' deyiver. Aynı Ermeniler gibi. Fransız üniforması giyip yüzyıllarca birlikte yaşadıkları insanlara arkadan ateş açtılar. Hesapları tutmayıp boylarının ölçüsünü alınca 'Biz masum insanlarız. Türkler bizi katletti vs...' demeleri gibi...

Her HAİN layık olduğu cezayı ER-GEÇ alır. Yılmaz Erdoğan tiyatrosunda her fırsatta kendi çocukluğundan söz ederken, 'Hakkari'de askerler kurşun atar, biz de onları ellerimizle yakalamaya çalışarak oyun oynardık.' şeklinde anılar anlatır ve açık açık TSK ile kafa bulur. Onursuzlar da bunu yılışık yılışık alkışlar. Yılmaz Erdoğan NE 'kalleş dost' NE de mert düşman' olabilmeyi becerebilmiştir. Ciwan
HACO konseri için toplanan kalabalığa 'Kürtçülük' nutku atarken, güvercin kanadına yazdığı mektuplarda 'Timsah gözyaşı' döküyor. Ama ' İç ülkeden iç ülkeye' diye şiirinde kastettiği Kürdistan'dan hiç söz etmiyor
bu mektubunda. Yazdığı mektup, bizim mütareke medyası tarafından bin bir türlü  duygu sömürüsü ile servis edilmeye çalışılsa da artık mızrak çuvala
sığmıyor. Tam da TSK'nın sınır ötesi operasyon yaptığı şu sırada mı depreşti Yılmaz Erdoğan' ın yüreğindeki 'barış' sevgisi?

   Yılmaz Erdoğan'a Doğu, Güneydoğu ve Irak'ı
ondan çok daha iyi bilen bir gazeteci olarak soruyorum:
   Türk Kürt kardeşliğine ve ateşkese bu kadar önem veriyorsan, yıllarca PKK'nın yayın organı, terör yanlısı ve aşırı Kürt milliyetçisi Özgür Gündem'de ve PKK saflarında faaliyet gösteren kardeşin Mustafa Erdoğan'a neden bugüne kadar engel olamadın? Yoksa sende mi aynı saflardaydın da haberimiz yoktu? Çok değil, 1997'de kardeşin meşhur değilken, PKK'nın
'kalemiz' dediği, Kuzey Irak'taki Zap kampında 5 Türk askeri rehin tutulurken kardeşin de orada yatıp kalkardı. Büyük gazete ve televizyonların Diyarbakır muhabirleri (isimleri şimdilik bende saklı) ile bölücü Özgür Gündem'in Ankara temsilcisi ve muhabiri olarak kamplara gider gelirdi. O zaman kan akmıyor muydu? O zaman kardeş değil miydik? Kardeşin yerel kıyafetlerle, 'gazeteci' adı altında gözlerimizin önünde terörist kamplarında fink atarken, özellikle kamp komutanı azılı terörist Rıza Altun'un dizinin dibinden ayrılmıyordu. Rehin Mehmetçikler adına, onun da senin de ne yaptığını ben göz tanığı olarak gördüm...  Delikanlıysan çık 'bunları bilmiyorum' de!..

Kardeşin internetteki özgeçmişine bu çalıştığı terörist gazetesini ve o yılları koymamış, sorsana acaba neden?

Belki hatırlarsın, sen de vardın. Kürt milliyetçisi kardeşin, şarkıcı Gülben'le tüm medyanın önünde göstere göstere meydan okurcasına Kürtçe şarkı eşliğinde dünya evine girmişti. Kimsenin gözünden kaçmıyor. Şimdi kalkmış sanki Türkiye bir ülkeyle savaşıyormuş gibi laf ebeliği yapıp, teröristle tertemiz Mehmetçiği bir görüp milleti 'Barış'a mı davet
ediyorsun?

Abi kardeş dünyanın terrorist dediği PKK'ya halkın huzurunda siz de 'terörist' deyip, çoluk çocuk masum insanları öldürmemeleri, okul, sağlık ocağı ile yol makinelerini yakmamaları için önce onlara mektup yazmanız gerekmez mi?

    Sevgili okurlar keşke türlü kelime oyunlarına hiç başvurmadan, delikanlıca çıkıp ben 'Kürtçüyüm'
diyebilseydi daha dürüst davranmış olurdu. Tabii böyle bir kaygısı varsa.
     Siyasal Kürtçülerin başvurdukları en büyük yöntem budur. Ağızlarını açtıklarında bol bol kardeşlik, eşitlik, barış ve sevgiden söz ederler.
Ancak hava kararınca gündüz birlikte çay içtikleri komşularına kurşun yağdırmaktan geri kalmazlar.  Mertlik, delikanlılık, barış, çocukların geçtiği yollara mayın döşeyerek olmaz!

Akrabalarına ve kardeşine önce bunu hatırlat Yılmaz.....

ÖNEMLİ BİR APTALLIK DAHA ... FORMULA 1 !!!

Thu, 15 May 2008 14:35:29 GMT

Hikâye, 2000 civarında bir grup cingözün Formula 1'i Türkiye'ye getirmek için bir şirket kurmasıyla başladı.Aralarında dünya çapında profesyonel yöneticiler,işadamları ve danışmanlar da bulunan bu cingözler yalan dolan istatistikler uydurarak Formula 1'in Türkiye için kârlı bir iş olduğu izlenimini yaydı.

Kamuoyunu ve medyanın neredeyse tamamını kandırdılar.

Oysa Formula 1'in yıllık gelirinin pistin bakım ve işletme giderini bile karşılayamayacağını biliyorlardı. Bu gibi tatlı işlere yatkın İstanbul Ticaret Odası'nı (İTO) projenin masrafını yüklenmeye ikna etmeleri güç olmadı.

O zamanlar spordan da sorumlu olan Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı Mehmet Ali Şahin ve Maliye Bakanı Kemal Unakıtan'ın desteğini aldılar. Erdoğan'ı da işin içine çektiler. Şahin'in desteğiyle Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün İstanbul Pendik Tepeören mevkiindeki 2200 dönümlük arazisi Formula 1'cilere tahsis edildi.

Oysa burası üniversite inşaatı için ayırılmıştı.

Formula 1 yarışlarının yapıldığı 15 Avrupa ve Amerika kıtası ülkesinin hiçbirinde yarışları devlet finanse etmiyor. Buralarda iş, riski ve kârıyla tamamen özel sektöre aittir. Bizim cingözler ve siyasetteki ortakları Türkiye'de işi devletin ve yarı kamu kuruluşu olan odaların üzerine yıktılar.

Unakıtan ile Şahin, herhangi bir fizibilite raporu görmeden çekleri imzaladı. Unakıtan yarışların düzenleyicisi olan Formula One Association'a, Türkiye adına 2011 yılına kadar 94.5 milyon dolar ödeme taahhüdünde bulundu. Şahin pistin zamanında bitmemesi halinde 25 milyon dolar tazminat ödemeyi kabul eden bir mektup verdi.

Pist 60 milyon dolara çıkacaktı. O zaman İTO Başkanı olan Mehmet Yıldırım işi bir şirkete ihalesiz verdi.Maliyet astronomik biçimde artmaya başladı. İTO'nun parası yetmedi. Başbakan devreye girdi. Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ve İstanbul Belediyesi de pamuk ellerini ceplerine soktular.

Hem o zaman hem şimdi İTO yönetim kurulunda olan bir kaynaktan öğrendiğime göre, 60 milyon dolara çıkacağı vaat edilen tesislere 300 ile 400 milyon dolar arasında para harcandı.?

Tesisler Ağustos 2005'te bitti. Başbakan tarafından açıldı. Ama sahtekârların vaat ettiği gelirler gerçekleşmedi. Onlar dünyada 3.5 milyar insanın Formula 1 yarışlarını seyredeceğini söylemişlerdi.

Oysa seyirci sayısı taş çatlasa 300 milyondu.Yarışları seyretmek için 150 bine yakın yabancı İstanbul'a gelecek, muhafazakâr bir hesapla 85 milyon dolar para bırakacaktı. 15.000 kişi bile gelmedi, 1.5 milyon dolar para bile bırakmadı.

Dünyada Formula 1 tesislerine bu kadar çok para harcamış, bu kadar az gelir elde eden ikinci bir ülke yoktur. Tesisin açıldığı yıl Sanayi ve Ticaret bakanlığı Başmüfettişi İTO Başkanı Yıldırım hakkında ceza davası açılmak üzere İstanbul savcılığına suç duyurusunda bulundu.

Yıldırım hakkında Formula 1 inşaatında usulsüzlük yapıldığı, fazladan trilyonlar ödendiği savıyla dava açıldı.Geçenlerde davayı açan savcı dosyasını geri aldı ve Yıldırım'ın beraatini istedi.

Hükümet, tesisi, çalıştıramadığı için yıllığı 3 milyon dolara Formula One Association?a kiraladı. Aynı hükümet yarışların İstanbul'da yapılması için her yıl bu şirkete 13.5 milyon dolar ödüyor.

Yarışlar yapıldıktan sonra kapısına kilit vuruluyor ve 362 gün sonra yeniden yarışlar yapılıncaya kadar öyle kapalı duruyor.
Bence kapıya şu ibareyi taşıyan bir levha güzel yakışır:

Tanrı Türkü Türkten korusun.

Metin Münir

mahkeme dediğin !

Mon, 12 May 2008 12:21:35 GMT

> Diyarbakır' da bir resmi bina inşaatı. Önündeki tabelada şunlar yazıyor:
> Diyarbakı İstinaf mahkemesi Binası İnşaatı. Construction of Court of Appeal Building Diyarbakır.
> Hibe Sözleşme bedeli: 7 milyon 284 bin euro.
> Financed by ( Parayı veren ): European Union ( Avrupa Birliği )
> Faydalanıcı : T.C Adalet Bakanlığı. Republic of Turkey, Ministry of Justice.
> Şu anda ülkemizde istinaf ( Bolge adliye) mahkemeleri yoktur. AKP hükümeti bu mahkemeleri kurmak için, yasa tasarısı hazırlamaktadır. yani yasa henüz kanunlaşmamıştır. Tesadüf bu ya; bu mahkemelerin kurulmasını, AB de ısrarlı bir şekilde istemektedir. AB' nin projesi ülkemizin bölünmesi sonrası, bu mahkemelerin eyalet mahkemeleri olarak kullanılmasıdır. AB bunu açık açık dile getirmektedir. AB sonuçtan o derece emindir ki, 7 milyon euroyu bir çırpıda bağışlamış, mahkeme binasının inşaatına bile başlamıştır.
> Üstelik nerede ? Tesadüf bu ya; yine Diyarbakırda.
> Özgür ülkemin, özgür meclisinin, özgür insanları. Özgür ülkemde, özgür meclisimin kararı bile olmadan, yasası bile olmadan, özgür ülkem daha bölünmeden, AB bu mahkeme inşaatını nasıl yaptırabilmektedir ?

reşit galip ve ATATÜRK (İlkokul andı)

Sat, 03 May 2008 10:11:01 GMT

Çankaya sırtlarında oturan Ankaralılar,

şehre Reşit Galip Caddesi'nden geçerek

inerler.

Pek azı bu ismin kim olduğunu bilir.

Bu bilinmezlikte belki Dr. Reşit Galip'in

41 yaşında göçüp gitmesi rol oynamıştır,

belki de İnönü'yle yıldızının hiç barışmaması...

Rodos'ta doğan Reşit Galip,

ortaokulu bitirince kardeşiyle

bir sandala binip Marmaris'e gelmiş.

Liseyi İzmir'de okumuşlar.

Kardeşi Hüseyin Ragıp (Baydur)

diplomatlığı seçip büyükelçilik yapmış.

Reşit Galip ise İstanbul Tıp'a gidip

doktor olmuş.

Öğrenciyken gönüllü olarak

I. Dünya Savaşı'na katılmış.

Kafkas Cephesi dönüşü öğrenimini

tamamlayıp fakültede asistanlığa başlamış.

1923 Mart'ında, hekimlik yaptığı

Mersin'e Mustafa Kemal Paşa geldiğinde

Paşa'nın huzurunda konuşmuş ve

gözlerine doğru bakarak şöyle demiş:

"Muhterem Gazi, sen yalnızca bu milletin

bir kahramanı değilsin, sen bunlardan

çok daha büyüksün.

Sen bu milletin bir ferdisin.

Senin birinci büyüklüğün,

bu milletin bir ferdi olmakla iktifa ve

iftihar etmekliğindir."

Herkesin yüceltme yarışına girdiği

günlerde Gazi'yi "milletin bir ferdi" sayan

30 yaşındaki bu hatip,

herkesin dikkatini çekmiş.

Tabii en çok da Gazi'nin...

Kemal Paşa ona milletvekilliği önermiş ve

Dr. Reşit Galip, Ocak 1925'te Meclis'e girmiş.

Bir süre İstiklal Mahkemesi üyeliği yapmış.

CHF İdare Heyeti'nde görev almış.

Türk Ocakları'nda, Halkevleri'nde çalışmış.

Yine Atatürk'ün isteğiyle Serbest Fırka'ya girmiş.

Ve Atatürk'ün sofrasına oturmuş.

Onu bakanlığa taşıyan süreç de

o sofrada başlamış.

Bu sofra sahnesi pek çok tanığın

anılarında vardır:

1931 sonbaharıydı.

O geceki tartışma,

Milli Eğitim Bakanı Esat Mehmet'in

bir yakınmasıyla başladı.

Esat Mehmet, Atatürk'ün Harbiye'den

"tabya öğretmeni"ydi.

Kazım Özalp'in "Atatürk'ten Anılar"

kitabında (T. İş Bankası Y., 1992, s. 48-49)

yazdığına göre konu,

kız öğrencilerin kıyafetinden açıldı.

Esat Mehmet, "kızların kısa etek, kısa çorap

ve kısa kollu gömlek giymelerini

uygun görmediğini" belirtti.

Bir tamim yayınlayıp daha kapalı

giyinmelerini isteyeceğini söyledi.

Bunun üzerine Reşit Galip söz aldı:

"Yanlış düşünüyorsunuz beyefendi" dedi.

"Bu bir geriliktir.

Kadınlar eski durumda yaşayamazlar.

inkılaplardan en mühimi,

kadınlara verilen haklardır.

Başka türlü, Batılılaşmakta olduğumuzu

iddia edemeyiz."

Sofra gerildi.

Gazi, vekilini zor durumda bırakan

bu çıkıştan hoşlanmadı.

"Bu konuyu uzatmayalım.

Kısa çorap giyip giymemek

çok önemli değildir, sonra tartışırız" dedi.

Ama Reşit Galip alttan almadı.

"Af buyurunuz Paşam!

Bu, inkılap ve zihniyet meselesidir.

Müsaade buyurursanız fikrimizi söyleyelim.

Hatta daha ileri giderek diyeceğim ki,

sizin huzurunuzda bu sofrada inkılapları

zedeleyeceği icraattan bahsedilmesi

küstahlıktır, hoş görülemez."

Reşit Galip'in tartışma yaratmasının

özel bir nedeni vardı:

Halkevi'nde sanatı yaygınlaştırmak için

tiyatro çalışmaları yapıyor,

ancak sahneye çıkacak kadın oyuncu

bulamıyorlardı.

Buna gönüllü kadın öğretmenler için,

Maarif Vekaleti'nden izin alamamışlardı.

Reşit Galip

"Bu kokuşmuş kafayla devlet yürümez"

diye kestirip attı.

Atatürk'ün kaşları çatıldı.

"Sözlerinizde müsamahalı, ölçülü olunuz"

diye çıkıştı.

Herkes yaklaşan fırtınayı hissetmişti.

Ama Reşit Galip bulutların üstüne gitti.

57 yaşındaki Milli Eğitim Bakanı'nı

işaret ederek dedi ki:

"Devrimci devrimcidir.

insanlar bir yaştan sonra

ister istemez tutucu olurlar.

Meclis'te bunca genç, idealist,

bakanlık yapacak yetenekte insan varken,

böyle yaşlı kimseleri Milli Eğitim Bakanı

yapmak hatadır."

Atatürk yeniden uyarma gereği duydu:

"Esat Bey yeteneklidir.

Davamıza inanmıştır ve benim hocamdır.

Beni okutmuş olması

sence bir değer taşımıyor mu?"

"Kusura bakma Paşam, taşımıyor!

Okuttuklarının içinde sizin gibi bir

devrimci çıkmış ama kim bilir

nice tutucu da çıkmıştır."

"Sizi de eleştiririm!"

Bunun üzerine Gazi'nin sabrı taştı:

"Bu sofrada hocama ve bir

Milli Eğitim Bakanı'na hakaret etmenize

müsaade edemem" diye haşladı.

Ama Reşit Galip sineceği yerde hepten üste çıktı:

"Devrimleri korumak için

sizden müsaade istemiyorum.

Hatayı yapan siz de olsanız,

sizi de eleştiririm.

Mesela Rose Noir'a verdiğiniz

15 bin liralık kredi mektubu da

siz yaptınız diye hata olmaktan çıkmaz."

ilk kez Atatürk'ün sofrasında

Atatürk bu kadar sert eleştiriliyordu.

Reşit Galip'in sözünü ettiği Rose Noir,

Beyoğlu'nda, Rus karı-kocanın işlettiği

bir barın adıydı.

Atatürk bir gece oraya gitmiş,

mekanın sahibi Madam Senya'dan

"İş Bankası'ndan kredi alamıyoruz"

yakınmasını dinlemiş ve

orada bir kağıda

iş Bankası Genel Müdürü'ne hitaben

"yardımcı olunması" isteğini yazmış,

Rus çifte vermişti.

Reşit Galip bu iltimas talebini eleştiriyordu.

Atatürk bu kez kızmadı;

"Yoruldunuz, buyurun biraz istirahat edin"

diyerek kibarca Reşit Galip'i sofradan kovdu.

Ama genç devrimcinin yılmaya niyeti yoktu.

Yıllar yılı bir efsane gibi anlatılacak

çıkışını o an yaptı:

"Burası sizin değil, milletin sofrasıdır.

Milletin işlerini görüşüyoruz.

Burada oturmak sizin kadar,

benim de hakkımdır."

Atatürk kendi fikirleriyle kendisini vuran

bu genç adama baktı,

sonra yanındakilere dönüp

"Öyleyse biz kalkalım" dedi.

Sofradaki bütün heyet ayaklandı;

Reşit Galip'i sofrada yapayalnız bırakıp

çıktılar.

Bu müthiş sahnenin devamı

daha da ibret vericidir:

Reşit Galip bütün geceyi

Dolmabahçe Sarayı'nda

pencere kenarındaki bir koltukta geçirir.

Atatürk uyandığında

Genel Sekreteri'ne Reşit Galip'i sorar.

"Sabaha kadar bekledi,

mahcubiyetini size iletmemizi istedi.

Ankara'ya gidecek kadar

borç para istedi. 25 lira verdik" derler.

Atatürk

"Ankara'ya gidecek adama

25 lira mı verilir.

Bari benim hesabımdan birkaç yüz lira

verseydiniz" der.

Sonra "Cebinde beş parası yok ama

karakterinden hiç taviz vermiyor.

Parası yok ama cesareti var" diye ekler.

1932 sonbaharında Atatürk,

Reşit Galip'in Ankara Radyosu'ndaki

bir konuşmasını dinler;

"Devrimleri her yerde,

herkese karşı savunacağız.

Gerekirse babamıza ve

çocuklarımıza karşı bile" demektedir.

Atatürk birkaç gün sonra kendisini

yeniden sofraya davet eder.

Hemen yanındaki sandalyeye buyur eder.

Onun yanına da, hocası Esat Mehmet'i oturtur.

Ve orada yeni Milli Eğitim Bakanı'nın

39 yaşındaki Reşit Galip olduğunu açıklar.

Rose Noir olayı mı?

Onu da hatırlatalım:

İş Bankası Genel Müdürü

Muammer Eriş,

Atatürk imzalı kağıdı alınca

doğruca Dolmabahçe Sarayı'na gelmiş,

Ata'nın ricacı olduğu krediyi vermeye

kuralların uygun olmadığını bildirmiş,

talebi reddetmiştir.

*******************

Reşit Galip'in bakanlığı

sadece 13 ay sürdü.

Bu süre içinde Darülfünun'dan

üniversite reformunu başlattı.

Öğretmenlere genel bütçeden

maaş ödenmesini sağladı.

Eşi Zübeyre Hanım'ın deyimiyle

"deli gibi çalışıyor" ama

Atatürk'e çıkışacak kadar ayarsız

dili yüzünden her gün işe

cebinde istifa mektubuyla gidiyordu.

Aslında Atatürk'le araları iyiydi.

O Gazi'ye "Paşam",

Gazi de ona "Doktor" diye hitap ederdi.

*******************

Torunu Feyhan Oran'a

"Peki ne oldu da ayrıldı?" diye sordum.

Bir gün sofradan ayrılırken,

Atatürk, "Seni eve ben bırakacağım"

demiş.

Eve bırakınca o da saygıdan,

"Ben de sizi uğurlayacağım Paşam"

karşılığını vermiş.

Ama kendisinin arabası olmadığından

yürüyerek uğurlamış.

O gece zatürree olmuş.

Dinlenmesi tavsiye edilince

1933 Ekim'inde görevden ayrılmış.

1934 yazında Moda'daki

bir deniz kazasında kızlarını kurtarmaya

çalışırken akciğerlerini hepten üşütmüş.

Bir mucize eseri kurtulduğu bu kazadan

sonra ölümü bekleyerek,

hastalığını takip etmeye başlamış.

Keçiören'deki bağ evinin kütüphanesine

demir yatağını taşıtıp

yedi ay kitaplar arasında yatmış.

1934'te, 41 yaşında hayata veda etmiş.

"Öldüğünde cebinde 5 lira parası varmış"

dedi hiç görmediği torunu Feyhan:

"Anneannem üç çocuğunu büyütebilmek için

Afet İnan'dan yardım istedi.

Atatürk'ün yardımıyla krediyle bir ev aldılar.

O evin bir odasına sığışıp

diğer daireleri kiraya vererek geçindiler."

****************

Her sabah okul öğrencilerini

güne başlatan

"Türküm doğruyum çalışkanım" andı

var ya...

Geçenlerde sevgili hocam

Prof. Dr. Baskın Oran'ın eşi Feyhan,

"Biliyor musun o andı kim yazdı?"

diye sordu.

"Kim?" dedim merakla...

"Dedem."

"Deden kim?"

"Reşit Galip..."

İnanılır gibi değil.

Ne o andın 1933'ün 23 Nisan günü

Reşit Galip'in kaleminden çıktığını

biliyordum

Ne de Feyhan'ın

Atatürk döneminin Maarif Vekili

Reşit Galip'in torunu olduğunu...

*****************

Feyhan ilkokulda her sabah içtiği andın

dedesinin kaleminden çıktığını

ilkokul sonda annesinden öğrenmiş.

***************

CAN DUNDAR / MILLIYET / 25 KASIM 2007 - PAZAR

pirinç olayında son durum

Thu, 24 Apr 2008 18:09:20 GMT

Arkadaşlar ,

Uluslararası para mafyası ve onların yerli işbirlikçileri paralarını pirinçe yatırarak , çok büyük miktarda pirinç stoğu yaptı Türkiye'de pirinç fiyatlarını toptan 400 bin liradan 4 milyon liraya kadar çıkarttı, bir süre daha stoklarını piyasaya sürmeyerek 5 ytl e çıkınca süreceklermiş .

Tüketici birlikleri bir süreliğine boykot çağrısı yapıyor . Bu stokları 1
hafta 10 gün içerisinde piyasaya sürmezlerse büyük zarar edeceklermiş, herkesi ay sonuna kadar , 1 Mayıs'a kadar kesinlikle pirinç almamaları konusunda uyarıyorlar.

15 gün pirinç yemezsek ölmeyiz, ama stokçulara bu milletin duyarsız
olmadığını , aptal olmadığını , gerektiğinde tepki verebileceğini duyurmak lazım . Ben Mayıs ayına kadar kesinlikle pirinç almayacağım, lokantada yemekhanede pirinç pilavı yemeyeceğim , etrafımdakileri de uyaracağım Pirinçi 5 ytl yerine 1 ytl'den yemek istiyorum . Bu maili yayın , milletimiz gözünü açsın artık .

Hadi arkadaşlar bir süre BULGUR PİLAVI yiyelim ve bu karaborsacıların burnunu sürtelim.
Bu milletin koyun olmadığını görsünler.

mercedes

Thu, 24 Apr 2008 18:07:44 GMT

Günümüz zenginliğinin simge markası Mercedes otomobillerinin sağlamlığını, dayanıklılığını bilmeyen yoktur. Başbakan Tayip Erdoğan'ın Ankara'da bir hastane bahçesi içerisinde yaşadığı rahatsızlığın ardından meydana gelen ve balyozlu kurtarma operasyonu daha hafızalardaki yerini koruyor. Aralarında babaları oldukça nüfuzlu kişiler olan, hatta bir bankanın en üst düzey yöneticilerinden birinin de oğlunun bulunduğu dört genç, geçtiğimiz yılın yaz ayında İstanbul Anadolu yakasından babalarının yeni aldığı otomobille E-5 üzerinden Tekirdağ'a doğru yola çıkarlar. Amacı olmayan bir gezintidir bu. Dört arkadaş Silivri'yi de geçtikten sonra hava kararmaya başlayınca uygun bir yerden geri dönmek isterler. Silivri'den 40-50 km sonra bir sapaktan geri dönerler. Oto yoldan çıkan gençlerden biri rahatsızlanır. Otomobil yolun kenarına çekilir, arkadaşlarına temiz hava aldıran gençler tarlaların kenarında bir süre yürüdükten sonra geri dönerler. Arabayı kullanan genç, anahtarı düşürdüğünü fark ettiğinde arabanın otomatik kilitlerinin kapıyı adeta bir kaleye çevirdiğini anlar. Dört genç yürüdükleri yol kenarında girdikleri tarla çizileri arasında Mercedes'in anahtarını aramaya başlar. Cep telefonlarının cılız ışıkları ile yarım saatten fazla süren aramanın ardından anahtar bulunmaz. Bir çekiciye yükleyip arabayı Anadolu yakasına evin önüne getirmeyi düşünürler önce, ama arabayı babasından izinsiz aldığını söyleyen genç bunu kabul etmez. Babasının haberi olacağı ve kendisine kızacağı endişesiyle iyice paniğe kapılır. Gençlerden biri, cep telefonundan Mercedes'in İstanbul'daki temsilcisine ulaşır. Kendini ve aracın yanında bulunan arkadaşlarını tanıtır. Kendilerine bir servis aracı yollanmasını isteyen genç, bu konuda olumsuz yanıt alır. Ama ısrarlı çıkış ve siyasi bir nüfuzun varlığının hissettirilmesi kısa sürede sonuç verir. Mercedes'in Türkiye ofisinde etkili bir isim, Silivri yakınlarında gecenin karanlığında bir otomobilin etrafında dolaşan gençlere umut olur. Kendilerini arayan Mercedes yetkilisi önce gençlere kullandıkları araçla ilgili bilinmesi gereken özel bilgiler sorar. Aracın kime ait olduğu, plakası, araç sahibinin ev iş teli ve adresleri gibi güvenlikle ilgili bir takım sorular yöneltilir. Bu bilgilerin doğruluğunun teyit edilmesinin ardından, yönetici başka bir telefonla Almanca görüşmelere başlar. Mercedes yetkilisi, gençlerin en önemli müşterilerinden birinin oğlu olduğunu telefonda konuştuğu kişiye anlatmaktadır. Mercedes'teki telefon trafiği devam ederken gençler mahsur kaldıkları köy yolunda eve dönüşte babalarına ne diyeceklerini düşünürken, yetkili aracı kimin kullandığını sorar. Otomobil sahibinin oğlu kendisinin kullandığını söyler. -Şu anda bulunduğunuz yerden oturduğunuz ev ya da park edeceğiniz yere ne kadar sürede ulaşabilirsiniz. -2 saat 10 ya da 15 dakika içerisindeBu sırada Almanya'daki yetkili Türkiye'de konuştuğu yöneticiye talimatları iletir. -Sürücü otomobilin yanına gelsin. Gençler zaten otomobilin yanındadır. Beş on saniye sonra önce otomobilin iç lambası kendiliğinden yanar. Ardından Park lambaları, sonra motor çalışır. Ardından kapıların kilidi açılır. Telefondan ikinci talimat gelir. -Sürücü otomobile binsin. Otomobili kullanan genç ve arkadaşları şaşkınlık içinde otomobile biner. Direksiyonun kilitli olduğunu fark eder. Bu sorun da 30 saniye sonra giderilir. Telefondan son talimat gelir. -Aracın en son park edildiği yere ulaşması için size 2 saat 20 dakika izin verildi. Araç 2 saat 20 dakika sonra yeniden stop ettirilecek ve kapıları kilitlenerek emniyet altına alınacak. Geçmiş olsun iyi yolculuklar. Otomobilin sürücü koltuğuna oturan genç ve arkadaşları şoke olmuş durumdadır. O köy yolundan keskin bir U dönüşü yaparak istenilen süre içinde İstanbul'da Anadolu yakasındaki evin önüne ulaşmayı başarırlar.
Gençler sözü edilen saat ve dakikanın dolmasını beklerler aracın yanında. Araç motoru durdurulur ve kapılar kilitlenir. Yedek anahtarın bile kullanımı iptal edilirken şirket araç sahibine bir sonraki gün yeni anahtarını ulaştırır. Bu olayı anlatan arkadaşım aracın içinde bulunanlardan biridir. O yaşadıklarını anlatırken başta Susurluk kazası olmak üzere, bütün Alman malı BMW ve Mercedes marka otomobillerin karıştığı olaylar ve Türkiye'de çok tartışılan kazalar aklıma geldi. Rahmetli Vali Recep Yazıcıoğlu, Bakan Adnan Kahveci ve Mustafa Taşar gibi nice değerlerimizin birbiri ardına yollarda kaybettiğimizi düşündüm. İçim sızladı.
Bakanlarımızın, milletvekillerimizin bindiği güvenlik açısından ' Kale' olarak nitelendirilen son model lüks otomobillerin aslında tepemizde dolaşıp duran bir uydunun kör bir frekansında yol aldığını düşündüm. Parasını bastırıp satın aldığı otomobilin kontak anahtarının bir nevi mülkiyet sembolü olduğu ülkemizde, binlerce lüks aracın asıl sahibinin hâlâ üretici şirket olduğunu hissetmek içimi burktu. Aynı araçlar uzaktan böylesine kontrol edilebiliyorsa, neden içindeki konuşmalar dinlenmesin, ürettiği sattığı aracı kontrol edebilen güç, içindeki kişilerin konuşmalarını dinlemeyecek kadar aptal olamaz diye düşündüm ve ürperdim.