Askerler...
>
> DOKTORUNA 'doktor', mühendisine 'mühendis', polise 'memur bey', müdüre 'sayın müdür', öğretmene 'hoca' der halkımız.
> Ama asker gördü mü...
> Tüm rütbelilere 'komutanım' derler Anadolu’da.
> Çünkü Türkler askerlerini severler.
> Ama yobaz sevmez...
> İslam ülkeleri arasında, Batı uygarlığına yakın tek devlet asker eliyle kurulduğu için... Ve yobazın karanlık-ilkel dünyası o devrim yasaları ile engellendiği için...
> Şimdi dahi; devrim yasalarını silip yerine getirmek istedikleri 'dinci devlet'e en büyük engeldir askerler.
> Bu yüzden hedeflerinde askerler var.
> Kravatlı mollalar, askerleri ürkütüp sindirebilirlerse, kendi özlemlerindeki rejimlerini kurabilecekler.
> Yoksa, yok...
> Ve bunu yapıyorlar şimdi...
> Üç yöntemleri var:
> Birincisi; iktidara yalakalık yapıp bir avanta peşinde olan ikiyüzlü 'aydın'ları... Ya da dinciden demokrasi bekleyecek kadar aptal olan 'demokrat'ları bulup bulup Allah’ın günü askerlere saldırtmak...
> İkincisi; suça karışmış kimi eski-yeni, rütbeli-rütbesiz askerleri cımbızla seçip tüm askerleri karalamak...
> Üçüncüsü; cumhuriyetin başına gelenleri görüp sessiz kalmayan yürekli askerlerden emekli olanları yargının karşısına çıkartarak tüm askerleri korkutmak...
> İşte:
> Bizler askerlerin darbe yapmasını ya da kendi yapılarında olmayan demokrasiyi ikide birde 'rayına oturtmaya' kalkmasını istemeyiz.
> Ama, Türk ordusu, her zaman varlığımızın ve bağımsızlığımızın güvencesidir.
> O bizim ordumuz...
> Bu linçler, bu hakaretler, bu saldırılar haksızlık.
> Günah...
> Türkiye geceleri derin uykudayken, uzaktaki dağlarda ulusuna o huzurlu uykuyu vermek için ölenlere haksızlık...
> Ve siz o ordunun, ömrü boyunca terörle savaşmış generalini 'terörist' diye, bir hırsızmış gibi içeri attınız...
> Öyle mi?..
>
> Bekir Coşkun

Hani Recep Bey;                                                                       

 'Onların gözleri var ama görmezler, dilleri var söylemezler' diyor ya Hani 'Okullara ücretsiz kitap dağıttık, bunları neden söylemiyorsunuz? '   diyor ya, Hani ekonomide dağları devirdik, Enflasyonu yedik  yuttuk, İhracaatta çığır açtık, Milli geliri hoplattık zıplattık..ya!                                                                       

 Kendimle baş başa kalığımda utandım. 'Ah Recebim' dedim Bizler ne kadar Hayvanız ‘ dedim.                                                              

 Gözümüz var görmüyoruz,                                                              

 Dilimiz var söylemiyoruz dedim.                                         

 Daldım internete o utançla

 Öyle ya, yaptıklarını söylemek lazımdı.

 Nereden bulacaksın doğruları ?

 OECD olur mu? Olur ! Ne de olsa kendisi veriyor oraya bilgileri, doğrudur elbet.

 Görelim bakalım bizim de üyesi olduğumuz,                                                                       

 30 üyeli OECD (Ekonomik işbirliği ve kalkınma örgütü) ne söylemiş:                                                         

 Bizim okullarımız neyle ısınıyor?                                                                              

 Fuel-Oil ve kömür.                                                                    

 Fiyatı ne bunların?                                                                    

 Rekor bizde!                                                                          

 En pahalı yakıt Türkiye'de  30 ülke arasında!  1000 litresi 1.488,40 $  Daha yükseği yok! 

 ABD             644,76                                                                

 Hindistan     210,23                                                                  

 Polonya       791,72                                                                  

 İspanya       725,63                                                                  

 Belçika        664,63                                                                 

 Türkiye     1.488,40                                                                  

 Bu okullar nasıl aydınlatılıyor? Elektrik mi? Evet!

 Nedir elektriğin birim fiyatı OECD ülkelerinde? 

 Güney Afrika        5,9 sent                                                                                    

 Avustralya            9,8 sent                                                           

 Kanada                6,7  sent                                                                                    

 Taiwan                 7,8  sent                                                                               

 Hindistan              4,2 sent                                                                                

 ABD                   10  sent                                                                               

 Türkiye            13,9 sent                                                                                

 Kitap dağıtmış 'bedava' sayın başbakan..

 Ne para verdin onu söyle dolandırma lafı Sen söylemezsen, OECD söylüyor:                                                                              

 OECD ülkeleri arasında GSYİH (Gayrı safi yurtiçi hasıla)'dan eğitime harcanan para (30 ülke arasında) ortalama % 6,2.

 İsrail                 %  8,4                                                                                   

 İzlanda             % 8                                                               

 Kore                % 7,3                                                             

 Şili                    %  6,4                                                                                   

 Meksika           % 6,4                                                               

 Türkiye          % 4,1                                                                

 Hani para harcıyordun Recebim?                                                                              

 Ha bu arada meraklısına; OECD ülkeleri arasında cahillik rekoru da bizde.   25-64 yaş arası her 100  kişiden 63'ü,  ilkokul ve daha düşük eğitime sahip.  

 Meksika da bile 50 bu oran Tahmin edilebileceği gibi bir çok ülkede %1 ile % 10  arasında. En merak ettiğim konuyu da   sona bıraktım.  

 Acaba öğretmen maaşları ne  alemdeydi?                                                                             

 15 yıl deneyimli bir öğretmen yıllık ne   kazanıyordu?   

 Lük se mburg   85.000 $                                                                              

 Kore            46.000 $                                                                              

 İspanya       41.000 $                                                                              

 Portekiz      35.000 $                                                                              

 Yunanistan  35.000 $                                                                               

 Meksika        21.000 $                                                                              

 Türkiye'yi merak ediyorsunuz değil mi?                                                                 

 OECD'nin her tablosunda yer alan Türkiye bu  tabloda yok!                                                                           

 Utandıklarından vermediler herhalde değerleri.                                                       

 Ama ben söyleyeyim:  10.000 $'ın altında!                                 

  Eğer hak aramak için meydanlara dökülen eğitim emekçilerine atılan her   tekme 5 $,  vurulan her cop 10 $ ise, durum değişir tabii. Bu durumda bu rakam yüz   bin doların üzerine çıkar.  Konya'da belediye,   okullara 'kontörlü su'   veriyormuş Recebim, haberin var mı?  Kontör bitti mi su da yok!  A'raf sûresinde bu da  yazıyor mu?                                                                           

 Su cenneti bu memlekette, camilere bedava verdiğin suyu,  okullara kontörle veren ülkenin başbakanısın sen.                         

 Hangi kitap?  Bunları da söyleyebiliyor   musun?  Gözün var görebiliyor  musun?  Kulağın var duyabiliyor  musun vatandaşın sesini?  Ve  dilin var, söyleyebiliyor musun bunları da?  

 Söyleyemiyorsan, a’raf sûresini oku!   

Sevgili dostlar,

Bana gelen bir maili sizlere iletiyorum. Düşünüyorum da haklı olduğu bir çok konu var bence de. Zira biliyorum ki Yılmaz Erdoğan Deniz Harp Okulu dahil silahlı kuvvetlerden aldığı tiyatro gösterisi tekliflerinin hiç birine bugüne kadar iştirak etmedi. Tüm filmlerinde de mutlaka bir asker düşmanlığı var adamda.

Yılmaz Erdoğan aslında komik değil

Yılmaz Erdoğan'a gazeteci İsmail Uğur Ertuğ'un verdiği cevabı mümkün olduğunca forward edelim. Bu demokrat geçinen lümpen-soysuz-şerefsiz herifin sesi kısılsın artık. Vatanını, milletini gerçekten seven, kökeni ne olursa olsun bu topraklarda yaşamaktan mutlu olan ve bundan gurur duyan Atatürk ilkelerine bağlı her Türk Vatandaşının, bu adamın ve ailesinin (Gülben dahil) kitap, sinema, gösteri, konser, tiyatro vb. sanat adı altında yaptıkları adı ne olursa olsun her türlü etkinliği boykot etmesi gerekir. Bu aileye giden her bir kuruş, mehmetçiğe kurşun olarak geri dönmektedir. Bunu sakın unutmayın...

Yılmaz Erdoğan duvara tosladı!..

Okuyun ve 10 değil 1000 kişiye yollayın bu bir vatan borcu. Sizlerden ricam, saçma sapan mailleri 10 kişiye yollamak yerine bu maili herkese iletin. Her filminde, her şiirinde TSK'ya dokundurmadan rahat etmeyen Yılmaz Erdoğan bu kez duvara tosladı. Mektup ' adı altında yazdığı uzun yazıda, resmen çocuk katili bölücü teröristlerle Mehmetçiği bir kefeye koydu. Hürriyet tam sayfa ve CNN Kürt her saat başı bu bölücü yazıyı tekrar tekrar verdiler. Erdoğan yazısında Güneydoğu'da kimsenin kimseye ateş etmemesi gerektiğini belirterek şöyle devam ediyor:
   'Kimse ateş etmesin, kimseye. Hiçbir gerekçeyle. Hatta kendini savunmak için bile... Çünkü savunmaya başlayana kadar masumsun ve masum güzel bir kelime, masum kal...'

Yani, hain terörist çoluk çocuk öldürecek, köy basacak; vatan evladı Mehmetçik, ne dürüst vatandaşı ne de kendisini savunacak. Pes doğrusu!.. 

   Devam ediyor. 
   'Yazgı birini kışlaya birini dağlara götürmüş.    'Mırın' denir Kürtçe'de 'Ölüm'dür Türkçe'de.`

  Vah vah vah!.. Neredeyse kardeş katili teröristler için ağlamamızı istiyor!.. Erdoğan pislik terörist ile vatan borcu için gönüllü olarak askere giden ana kuzusu askerimizin aynı kaderi paylaştığını hangi cesaretle söyleyebiliyor?

   Bakın Erdoğan, kendi aşiretindeki köleliği daha kaldıramadan, yazısında neler yumurtluyor: 'Ve Türkçe, güzel kelimeleriyle her şeyi iyileştirebilir. Kürtçe'yi bu cendereden çıkarabilir. Alır bu Mezopotamyalı kardeşini, önce yaralarını iyileştirir. Onu özgürleştirir.. '

Devletine isyan et. Dağlara çık, 30 yıl önüne geleni öldürürken 'gerilla' de. Hesabı sorulup çocuk katillerinin dağlara leşleri bir bir serilince utanmadan 
'Yazgı, kader mahkumu' deyiver. Aynı Ermeniler gibi. Fransız üniforması giyip yüzyıllarca birlikte yaşadıkları insanlara arkadan ateş açtılar. Hesapları tutmayıp boylarının ölçüsünü alınca 'Biz masum insanlarız. Türkler bizi katletti vs...' demeleri gibi...

 
  Her HAİN layık olduğu cezayı ER-GEÇ alır. Yılmaz Erdoğan tiyatrosunda her fırsatta kendi çocukluğundan söz ederken, 'Hakkari'de askerler kurşun atar, biz de onları ellerimizle yakalamaya çalışarak oyun oynardık.' şeklinde anılar anlatır ve açık açık TSK ile kafa bulur. Onursuzlar da bunu yılışık yılışık alkışlar. Yılmaz Erdoğan NE 'kalleş dost' NE de mert düşman' olabilmeyi becerebilmiştir. Ciwan 
HACO konseri için toplanan kalabalığa 'Kürtçülük' nutku atarken, güvercin kanadına yazdığı mektuplarda 'Timsah gözyaşı' döküyor. Ama ' İç ülkeden iç ülkeye' diye şiirinde kastettiği Kürdistan'dan hiç söz etmiyor 
bu mektubunda. Yazdığı mektup, bizim mütareke medyası tarafından bin bir türlü  duygu sömürüsü ile servis edilmeye çalışılsa da artık mızrak çuvala
sığmıyor. Tam da TSK'nın sınır ötesi operasyon yaptığı şu sırada mı depreşti Yılmaz Erdoğan' ın yüreğindeki 'barış' sevgisi? 

   Yılmaz Erdoğan'a Doğu, Güneydoğu ve Irak'ı
ondan çok daha iyi bilen bir gazeteci olarak soruyorum:
   Türk Kürt kardeşliğine ve ateşkese bu kadar önem veriyorsan, yıllarca PKK'nın yayın organı, terör yanlısı ve aşırı Kürt milliyetçisi Özgür Gündem'de ve PKK saflarında faaliyet gösteren kardeşin Mustafa Erdoğan'a neden bugüne kadar engel olamadın? Yoksa sende mi aynı saflardaydın da haberimiz yoktu? Çok değil, 1997'de kardeşin meşhur değilken, PKK'nın 
'kalemiz' dediği, Kuzey Irak'taki Zap kampında 5 Türk askeri rehin tutulurken kardeşin de orada yatıp kalkardı. Büyük gazete ve televizyonların Diyarbakır muhabirleri (isimleri şimdilik bende saklı) ile bölücü Özgür Gündem'in Ankara temsilcisi ve muhabiri olarak kamplara gider gelirdi. O zaman kan akmıyor muydu? O zaman kardeş değil miydik? Kardeşin yerel kıyafetlerle, 'gazeteci' adı altında gözlerimizin önünde terörist kamplarında fink atarken, özellikle kamp komutanı azılı terörist Rıza Altun'un dizinin dibinden ayrılmıyordu. Rehin Mehmetçikler adına, onun da senin de ne yaptığını ben göz tanığı olarak gördüm...  Delikanlıysan çık 'bunları bilmiyorum' de!..

Kardeşin internetteki özgeçmişine bu çalıştığı terörist gazetesini ve o yılları koymamış, sorsana acaba neden?

   Belki hatırlarsın, sen de vardın. Kürt milliyetçisi kardeşin, şarkıcı Gülben'le tüm medyanın önünde göstere göstere meydan okurcasına Kürtçe şarkı eşliğinde dünya evine girmişti. Kimsenin gözünden kaçmıyor. Şimdi kalkmış sanki Türkiye bir ülkeyle savaşıyormuş gibi laf ebeliği yapıp, teröristle tertemiz Mehmetçiği bir görüp milleti 'Barış'a mı davet
ediyorsun?

  Abi kardeş dünyanın terrorist dediği PKK'ya halkın huzurunda siz de 'terörist' deyip, çoluk çocuk masum insanları öldürmemeleri, okul, sağlık ocağı ile yol makinelerini yakmamaları için önce onlara  mektup yazmanız gerekmez mi?

    Sevgili okurlar keşke türlü kelime oyunlarına hiç başvurmadan, delikanlıca çıkıp ben 'Kürtçüyüm'
diyebilseydi daha dürüst davranmış olurdu. Tabii böyle bir kaygısı varsa.
     Siyasal Kürtçülerin başvurdukları en büyük yöntem budur. Ağızlarını açtıklarında bol bol kardeşlik, eşitlik, barış ve sevgiden söz ederler.
Ancak hava kararınca gündüz birlikte çay içtikleri komşularına kurşun yağdırmaktan geri kalmazlar.  Mertlik, delikanlılık, barış, çocukların geçtiği yollara mayın döşeyerek olmaz!

   Akrabalarına ve kardeşine önce bunu hatırlat Yılmaz.....

> Diyarbakır' da bir resmi bina inşaatı. Önündeki tabelada şunlar yazıyor:
> Diyarbakı İstinaf mahkemesi Binası İnşaatı. Construction of Court of Appeal Building Diyarbakır.
> Hibe Sözleşme bedeli: 7 milyon 284 bin euro.
> Financed by ( Parayı veren ): European Union ( Avrupa Birliği )
> Faydalanıcı : T.C Adalet Bakanlığı. Republic of Turkey, Ministry of Justice.
> Şu anda ülkemizde istinaf ( Bolge adliye) mahkemeleri yoktur. AKP hükümeti bu mahkemeleri kurmak için, yasa tasarısı hazırlamaktadır. yani yasa henüz kanunlaşmamıştır. Tesadüf bu ya; bu mahkemelerin kurulmasını, AB de ısrarlı bir şekilde istemektedir. AB' nin projesi ülkemizin bölünmesi sonrası, bu mahkemelerin eyalet mahkemeleri olarak kullanılmasıdır. AB bunu açık açık dile getirmektedir. AB sonuçtan o derece emindir ki, 7 milyon euroyu bir çırpıda bağışlamış, mahkeme binasının inşaatına bile başlamıştır.
> Üstelik nerede ? Tesadüf bu ya; yine Diyarbakırda.
> Özgür ülkemin, özgür meclisinin, özgür insanları. Özgür ülkemde, özgür meclisimin kararı bile olmadan, yasası bile olmadan, özgür ülkem daha bölünmeden, AB bu mahkeme inşaatını nasıl yaptırabilmektedir ?

Çankaya sırtlarında oturan Ankaralılar,

şehre Reşit Galip Caddesi'nden geçerek

inerler.

Pek azı bu ismin kim olduğunu bilir.

Bu bilinmezlikte belki Dr. Reşit Galip'in

41 yaşında göçüp gitmesi rol oynamıştır,

belki de İnönü'yle yıldızının hiç barışmaması...

Rodos'ta doğan Reşit Galip,

ortaokulu bitirince kardeşiyle

bir sandala binip Marmaris'e gelmiş.

Liseyi İzmir'de okumuşlar.

Kardeşi Hüseyin Ragıp (Baydur)

diplomatlığı seçip büyükelçilik yapmış.

Reşit Galip ise İstanbul Tıp'a gidip

doktor olmuş.

Öğrenciyken gönüllü olarak

I. Dünya Savaşı'na katılmış.

Kafkas Cephesi dönüşü öğrenimini

tamamlayıp fakültede asistanlığa başlamış.

1923 Mart'ında, hekimlik yaptığı

Mersin'e Mustafa Kemal Paşa geldiğinde

Paşa'nın huzurunda konuşmuş ve

gözlerine doğru bakarak şöyle demiş:

"Muhterem Gazi, sen yalnızca bu milletin

bir kahramanı değilsin, sen bunlardan

çok daha büyüksün.

Sen bu milletin bir ferdisin.

Senin birinci büyüklüğün,

bu milletin bir ferdi olmakla iktifa ve

iftihar etmekliğindir."

Herkesin yüceltme yarışına girdiği

günlerde Gazi'yi "milletin bir ferdi" sayan

30 yaşındaki bu hatip,

herkesin dikkatini çekmiş.

Tabii en çok da Gazi'nin...

Kemal Paşa ona milletvekilliği önermiş ve

Dr. Reşit Galip, Ocak 1925'te Meclis'e girmiş.

Bir süre İstiklal Mahkemesi üyeliği yapmış.

CHF İdare Heyeti'nde görev almış.

Türk Ocakları'nda, Halkevleri'nde çalışmış.

Yine Atatürk'ün isteğiyle Serbest Fırka'ya girmiş.

Ve Atatürk'ün sofrasına oturmuş.

Onu bakanlığa taşıyan süreç de

o sofrada başlamış.

Bu sofra sahnesi pek çok tanığın

anılarında vardır:

1931 sonbaharıydı.

O geceki tartışma,

Milli Eğitim Bakanı Esat Mehmet'in

bir yakınmasıyla başladı.

Esat Mehmet, Atatürk'ün Harbiye'den

"tabya öğretmeni"ydi.

Kazım Özalp'in "Atatürk'ten Anılar"

kitabında (T. İş Bankası Y., 1992, s. 48-49)

yazdığına göre konu,

kız öğrencilerin kıyafetinden açıldı.

Esat Mehmet, "kızların kısa etek, kısa çorap

ve kısa kollu gömlek giymelerini

uygun görmediğini" belirtti.

Bir tamim yayınlayıp daha kapalı

giyinmelerini isteyeceğini söyledi.

Bunun üzerine Reşit Galip söz aldı:

"Yanlış düşünüyorsunuz beyefendi" dedi.

"Bu bir geriliktir.

Kadınlar eski durumda yaşayamazlar.

inkılaplardan en mühimi,

kadınlara verilen haklardır.

Başka türlü, Batılılaşmakta olduğumuzu

iddia edemeyiz."

Sofra gerildi.

Gazi, vekilini zor durumda bırakan

bu çıkıştan hoşlanmadı.

"Bu konuyu uzatmayalım.

Kısa çorap giyip giymemek

çok önemli değildir, sonra tartışırız" dedi.

Ama Reşit Galip alttan almadı.

"Af buyurunuz Paşam!

Bu, inkılap ve zihniyet meselesidir.

Müsaade buyurursanız fikrimizi söyleyelim.

Hatta daha ileri giderek diyeceğim ki,

sizin huzurunuzda bu sofrada inkılapları

zedeleyeceği icraattan bahsedilmesi

küstahlıktır, hoş görülemez."

Reşit Galip'in tartışma yaratmasının

özel bir nedeni vardı:

Halkevi'nde sanatı yaygınlaştırmak için

tiyatro çalışmaları yapıyor,

ancak sahneye çıkacak kadın oyuncu

bulamıyorlardı.

Buna gönüllü kadın öğretmenler için,

Maarif Vekaleti'nden izin alamamışlardı.

Reşit Galip

"Bu kokuşmuş kafayla devlet yürümez"

diye kestirip attı.

Atatürk'ün kaşları çatıldı.

"Sözlerinizde müsamahalı, ölçülü olunuz"

diye çıkıştı.

Herkes yaklaşan fırtınayı hissetmişti.

Ama Reşit Galip bulutların üstüne gitti.

57 yaşındaki Milli Eğitim Bakanı'nı

işaret ederek dedi ki:

"Devrimci devrimcidir.

insanlar bir yaştan sonra

ister istemez tutucu olurlar.

Meclis'te bunca genç, idealist,

bakanlık yapacak yetenekte insan varken,

böyle yaşlı kimseleri Milli Eğitim Bakanı

yapmak hatadır."

Atatürk yeniden uyarma gereği duydu:

"Esat Bey yeteneklidir.

Davamıza inanmıştır ve benim hocamdır.

Beni okutmuş olması

sence bir değer taşımıyor mu?"

"Kusura bakma Paşam, taşımıyor!

Okuttuklarının içinde sizin gibi bir

devrimci çıkmış ama kim bilir

nice tutucu da çıkmıştır."

"Sizi de eleştiririm!"

Bunun üzerine Gazi'nin sabrı taştı:

"Bu sofrada hocama ve bir

Milli Eğitim Bakanı'na hakaret etmenize

müsaade edemem" diye haşladı.

Ama Reşit Galip sineceği yerde hepten üste çıktı:

"Devrimleri korumak için

sizden müsaade istemiyorum.

Hatayı yapan siz de olsanız,

sizi de eleştiririm.

Mesela Rose Noir'a verdiğiniz

15 bin liralık kredi mektubu da

siz yaptınız diye hata olmaktan çıkmaz."

ilk kez Atatürk'ün sofrasında

Atatürk bu kadar sert eleştiriliyordu.

Reşit Galip'in sözünü ettiği Rose Noir,

Beyoğlu'nda, Rus karı-kocanın işlettiği

bir barın adıydı.

Atatürk bir gece oraya gitmiş,

mekanın sahibi Madam Senya'dan

"İş Bankası'ndan kredi alamıyoruz"

yakınmasını dinlemiş ve

orada bir kağıda

iş Bankası Genel Müdürü'ne hitaben

"yardımcı olunması" isteğini yazmış,

Rus çifte vermişti.

Reşit Galip bu iltimas talebini eleştiriyordu.

Atatürk bu kez kızmadı;

"Yoruldunuz, buyurun biraz istirahat edin"

diyerek kibarca Reşit Galip'i sofradan kovdu.

Ama genç devrimcinin yılmaya niyeti yoktu.

Yıllar yılı bir efsane gibi anlatılacak

çıkışını o an yaptı:

"Burası sizin değil, milletin sofrasıdır.

Milletin işlerini görüşüyoruz.

Burada oturmak sizin kadar,

benim de hakkımdır."

Atatürk kendi fikirleriyle kendisini vuran

bu genç adama baktı,

sonra yanındakilere dönüp

"Öyleyse biz kalkalım" dedi.

Sofradaki bütün heyet ayaklandı;

Reşit Galip'i sofrada yapayalnız bırakıp

çıktılar.

Bu müthiş sahnenin devamı

daha da ibret vericidir:

Reşit Galip bütün geceyi

Dolmabahçe Sarayı'nda

pencere kenarındaki bir koltukta geçirir.

Atatürk uyandığında

Genel Sekreteri'ne Reşit Galip'i sorar.

"Sabaha kadar bekledi,

mahcubiyetini size iletmemizi istedi.

Ankara'ya gidecek kadar

borç para istedi. 25 lira verdik" derler.

Atatürk

"Ankara'ya gidecek adama

25 lira mı verilir.

Bari benim hesabımdan birkaç yüz lira

verseydiniz" der.

Sonra "Cebinde beş parası yok ama

karakterinden hiç taviz vermiyor.

Parası yok ama cesareti var" diye ekler.

1932 sonbaharında Atatürk,

Reşit Galip'in Ankara Radyosu'ndaki

bir konuşmasını dinler;

"Devrimleri her yerde,

herkese karşı savunacağız.

Gerekirse babamıza ve

çocuklarımıza karşı bile" demektedir.

Atatürk birkaç gün sonra kendisini

yeniden sofraya davet eder.

Hemen yanındaki sandalyeye buyur eder.

Onun yanına da, hocası Esat Mehmet'i oturtur.

Ve orada yeni Milli Eğitim Bakanı'nın

39 yaşındaki Reşit Galip olduğunu açıklar.

Rose Noir olayı mı?

Onu da hatırlatalım:

İş Bankası Genel Müdürü

Muammer Eriş,

Atatürk imzalı kağıdı alınca

doğruca Dolmabahçe Sarayı'na gelmiş,

Ata'nın ricacı olduğu krediyi vermeye

kuralların uygun olmadığını bildirmiş,

talebi reddetmiştir.

*******************

Reşit Galip'in bakanlığı

sadece 13 ay sürdü.

Bu süre içinde Darülfünun'dan

üniversite reformunu başlattı.

Öğretmenlere genel bütçeden

maaş ödenmesini sağladı.

Eşi Zübeyre Hanım'ın deyimiyle

"deli gibi çalışıyor" ama

Atatürk'e çıkışacak kadar ayarsız

dili yüzünden her gün işe

cebinde istifa mektubuyla gidiyordu.

Aslında Atatürk'le araları iyiydi.

O Gazi'ye "Paşam",

Gazi de ona "Doktor" diye hitap ederdi.

*******************

Torunu Feyhan Oran'a

"Peki ne oldu da ayrıldı?" diye sordum.

Bir gün sofradan ayrılırken,

Atatürk, "Seni eve ben bırakacağım"

demiş.

Eve bırakınca o da saygıdan,

"Ben de sizi uğurlayacağım Paşam"

karşılığını vermiş.

Ama kendisinin arabası olmadığından

yürüyerek uğurlamış.

O gece zatürree olmuş.

Dinlenmesi tavsiye edilince

1933 Ekim'inde görevden ayrılmış.

1934 yazında Moda'daki

bir deniz kazasında kızlarını kurtarmaya

çalışırken akciğerlerini hepten üşütmüş.

Bir mucize eseri kurtulduğu bu kazadan

sonra ölümü bekleyerek,

hastalığını takip etmeye başlamış.

Keçiören'deki bağ evinin kütüphanesine

demir yatağını taşıtıp

yedi ay kitaplar arasında yatmış.

1934'te, 41 yaşında hayata veda etmiş.

"Öldüğünde cebinde 5 lira parası varmış" <